HER DAİM YOLCU OLMAK…

Geçen gün belediye otobüsündeydim.Mecidiyeköy-ev hattı. İş çıkış saati olması nedeniyle otobüs çok doluydu. Ben en arkada ayaktaydım. Bir durakta şöför arka kapıyı açtı ve arkadan bir grup bindi.Yaklaşık 8-10 kişi. 3 kişi akbilini gönderdi.akbilini gönderen bir bayan “no’luyo ya niye kimse akbilini göndermiyor?” dedi eşi sandığım adam dürttü. Kadın “Yazık! aşağıda binmek isteyen hem de akbil basacak çok insan vardı bunlar yüzünden binemedi” dedi. Düşündüm. Haklıydı. Bazen bu dünyada olmayı buna benzetiyorum. Bir otobüsteyiz, belki rahat bir koltukta pencere kenarındayız; ya da oturmuşuz ama koridordaki adamın ceketi burnumuza değiyor canımız sıkılıyor öfleyip, pöfliyoruz;ya da ayaktakilerin arasında sıkışmışız, sinirliyiz, gerginiz.
Ama o otobüsteyiz işte. Yolcuyuz ve o otobüse binemeyen durakta bekleyenler var.
Oturuyor olsak ta ayakta olsak ta halimize şükretmeyi unutuyoruz. Hep bir veryansın..

Rabbim yolculuğumuzu hayırlı geçirsin ve şükretmeyi bilenlerden eylesin.Ama tabii ilerde bir durakta inecek koltuktaki yolcuyu da dikkatle dikizlemeyi unutmayalım, koltuğu kapmak için…. vesselam….